ABD ve İsrail’in İran’a yönelik askeri eylemleri, Tahran’ın da Körfez ülkelerine saldırarak çatışmanın coğrafi genişlemesine neden olmasının ardından, gözler Asya’ya çevrildi.

İstihbarat raporları, Orta Doğu’daki olası bir bölgesel savaşın en hassas noktasının Çin-Tayvan hattı olduğunu ortaya koyuyor.

Bu raporlarda, Tayvan’ın adada bulunmasından ötürü ABD’nin askeri yardımlarıyla sürdürülebilecek etkili bir kara lojistik hattının bulunmadığı vurgulanıyor.

Muhtemel bir çatışma senaryosunun, doğrudan ABD askerî müdahalesini zorunlu hale getirebileceği kaydediliyor.

Yapılan analizler şu şekilde ifade ediliyor:

Çin’in olası deniz ve hava ablukasının kırılması, ABD açısından yüksek yoğunluklu askeri harekâtı gerektirecek. Bu durum gerçekleştiğinde, çatışma bölgesel bir boyuttan çıkıp küresel bir mesele haline gelecek. Küresel ölçekte gayrisafi yurt içi hasıla (GSYH) yaklaşık yüzde 10,2 oranında düşüş gösterecek. Bu süreçte en büyük ekonomik zarar, Güney Kore, Japonya ve diğer Doğu Asya ülkelerinde hissedilecek. Dünya genelinde ise ekonomik kayıpların 10 trilyon doları bulması bekleniyor.

Son zamanlarda gerçekleştirilen harp oyunları, Tayvan senaryosunun, ABD-Çin arasında çıkabilecek konvansiyonel bir çatışmanın en hızlı tetikleyicilerinden biri olduğunu göstermektedir.

ABD güvenlik kuruluşları, 2027 yılını kritik bir eşik olarak değerlendiriyor. Çin, 2020 yılından bu yana balistik ve seyir füzesi envanterini hızla artırıyor.

Çin’in Batı Pasifik’teki önemli hedefleri, özellikle Guam’daki ABD üsleri dâhil, tek bir saldırıyla vurulabilecek kapasiteye yaklaşmakta olduğu belirtiliyor. Ayrıca, çatışmanın nükleer bir boyuta geçme olasılığı önemli bir diğer husus olarak öne çıkıyor.

Çin’in nükleer kapasitesindeki artış, Washington ve Asya-Pasifik müttefikleri için kaygı verici bir gelişme olarak değerlendiriliyor.

ABD Savunma Bakanlığı’nın projeksiyonlarına göre, Çin nükleer kapasitesini artırmayı sürdürecek ve 2035 yılına kadar yaklaşık 1.500 nükleer savaş başlığına ulaşması bekleniyor.

Bu eğilim, Çin’i ABD ve Rusya ile nükleer güç dengesi açısından daha yakın bir konuma getirecek. Sonuçta, Washington’un tek bir nükleer büyük güçle değil, iki nükleer süper güçle eş zamanlı stratejik denge sağlaması gerekecek.