Muhasebeci İsmail A., 6 yıl boyunca evli kaldığı eşi Fatma A.’ya karşı olan boşanma davasını, eşi Fatma’nın gelirine rağmen evin ve birlikte sahip oldukları bir çocuklarının giderlerine katkıda bulunmaması, kendi maaşını birikim yaparak arsalar almasına yönlendirmesi ve tüm faturaların, mutfak masraflarının dahil edildiği harcamaların kendisi tarafından karşılanması gerekçesiyle açtı.

Ankara 2’nci Aile Mahkemesi, davacı olan İsmail A.’nın ortaya koyduğu iddiaları, tanık beyanları, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK), tapu ve banka kayıtlarıyla destekleyerek doğruluğunu belirtti. Mahkeme, Fatma A.’nın tamamen kusurlu olduğuna ve ekonomik şiddete maruz kalan İsmail A.’nın ise hiç kusurunun bulunmadığı sonucuna vardı; bunun üzerine çiftin boşanmasına karar verildi.

İstinaf ve Yargıtay kararı onadı

Fatma A., mahkeme kararına itiraz ederek eşinin iddialarının gerçek dışı olduğunu, buna dayalı olarak kusur tespitinin hatalı yapıldığını savundu. Ancak hem İstinaf Mahkemesi hem de Yargıtay, ilk derece mahkemesinin boşanma kararıyla ilgili isabetsizlik bulmadıklarını belirterek, verilen kararı onadılar.

Yargıtay kararında, Fatma A.’nın Türk Medeni Kanunu’nda belirtilen yükümlülükleri yerine getirmediği vurgulandı. Bu yükümlülük, “Eşler birliğin mutluluğunu elbirliğiyle sağlamak ve çocuğun bakımına beraberce özen göstermek, birbirine yardımcı olmak zorunda olup, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve malvarlıkları ile katılmak yükümlülüğü” şeklinde tanımlanmaktadır. Yargıtay, Fatma A.’nın bu sorumluluklarını yerine getirmediğini ve evliliği çekilmez bir hale getirdiğini ifade etti.

Ayrıca, davalı kadın Fatma A.’nın, eşi İsmail A.’ya ve ortak çocuklarına karşı ilgisiz bir tutum sergilediği, evin ve çocuklarının masraflarına katılmadığı belirtilerek, bu davranışların evliliğin sona ermesindeki nedenlerden biri olduğu ifade edildi. Sonuç olarak, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının tamamen kusurlu olduğuna hükmedildi. Bu durum, evi ve aileyi olumsuz etkileyen bir durum olarak değerlendirildi.